ਸੰਸਕਰਣ
Punjabi

ਖੁਸ਼ੀ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਮਨਾਲੀ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਕੈਫ਼ੇ ‘ਚ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਮਿਲੀ

ਆਪਣੇ ਮੰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੋਏ, ਪੈਸੇ ਕਮਾਉਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗਾ ਹੈ. 

1st May 2017
Add to
Shares
8
Comments
Share This
Add to
Shares
8
Comments
Share

ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਅਤੇ ਨੌਕਰੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲਾਈਫ ਸਟਾਇਲ ਵਿੱਚ ਰੁਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਪਰ ਰੂਸ ਦੇ ਮਾਸਕੋ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਜੰਮ-ਪਲ ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਨੇ ਗੁੜਗਾਉਂ ਜਿਹੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਸੇ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਕਸਬੇ ਵਿੱਚ ਵਸ ਜਾਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੈਣ ਲੱਗਿਆਂ ਜ਼ਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚਿਆ.

ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਨੇ ਗੁੜਗਾਉਂ ਵਿੱਚ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਨਾਲੀ ਵਿੱਖੇ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ ਕੈਫ਼ੇ ਖੋਲ ਲਿਆ ਹੈ. ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਉਸ ਨੇ ਕੱਲਿਆਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਵਿਕਰਮ ਹਾਂਡਾ ਨੇ ਵੀ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਸੇਕਟਰ ਦੀ 22 ਵਰ੍ਹੇ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ.

image


ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਗੁੜਗਾਉਂ ਛੱਡ ਕੇ ਮਨਾਲੀ ਆਉਣ ਅਤੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਸੇਕਟਰ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਕ ਕੈਫ਼ੇ ਖੋਲਣ ਦੀ ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਰੂਸ ਦੇ ਮਾਸਕੋ ਦੀ ਜੰਮ-ਪਲ ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਦੀ ਚਾਰ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਈ ਭਾਰਤ ਯਾਤਰਾ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਇੱਕ ਟੂਰ ਪ੍ਰੋਗ੍ਰਾਮ ਵਿੱਚ ਭਾਰਤ ਆਈ ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਗੁੜਗਾਉਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬੈੰਕ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਵਿਕਰਮ ਹਾਂਡਾ ਨਾਲ ਹੋਈ. ਕੁਛ ਸਮੇਂ ਮਗਰੋਂ ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਮੁਲਕ ਪਰਤ ਗਈ.

image


ਪਰ ਉਸਦਾ ਮੰਨ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗ ਗਿਆ. ਵਿਕਰਮ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨੌਕਰੀ ਲੱਭ ਲਈ ਅਤੇ ਨੋਇਡਾ ਦੀ ਇੱਕ ਨਾਮੀ ਬਿਲਡਰ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਜਨਰਲ ਮੈਨੇਜਰ ਵੱਜੋਂ ਨੌਕਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ. ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਅਤੇ ਵਿਕਰਮ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਹੋਰ ਪ੍ਰਵਾਨ ਹੋਈ ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵਿਆਹ ਕਰ ਲਿਆ.

ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਸੇਕਟਰ ਵਿੱਚ ਪੈਸਾ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੈ ਪਰ ਮੰਨ ਦਾ ਚੈਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਕੁਛ ਮਹੀਨਿਆਂ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ ਕੇ ਇਹ ਉਹ ਜਗ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਭਾਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਾਰਤ ਆਈ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਵਿਕਰਮ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਕੀਤੀ. ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਿਆ ਜਿਸਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਪੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਪੈਰ ਹੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ.

image


ਵਿਕਰਮ ਅਤੇ ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਦਾਰਿਆਂ ‘ਚੋਂ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ. ਅਤੇ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੋਏ ਅਤੇ ਭੱਜ-ਨੱਠ ਨਾ ਹੋਏ. ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਮਾਚਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਨਾਲੀ ਲੈ ਆਇਆ.

ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕੇ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਸੇਕਟਰ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਪੈਸਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਪਰ ਗੱਲ ਇਹ ਸਮਝਣ ਦੀ ਹੈ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਕੁ ਪੈਸਾ ਚਾਹਿਦਾ ਹੈ. ਗੁੜਗਾਉਂ ਜਿਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਨੌਕਰੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸੈਲਰੀ ਤਾਂ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ ਪਰ ਫੇਰ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ.

ਵਿਕਰਮ ਲੰਦਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ. ਗੁੜਗਾਉਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਲਟੀਨੇਸ਼ਨਲ ਬੈੰਕ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਊਹਦੇ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸੈਲੇਰੀ ‘ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਮਿਲ ਰਹੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਲੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨਿੱਕੇ ਜਿਹੇ ਕੈਫ਼ੇ ਵਿੱਚ ਗਾਹਕਾਂ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਅਤੇ ਵਰਤਾਉਂਦੀਆਂ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ.

image


ਵਿਕਰਮ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਰਪੋਰੇਟ ਸੇਕਟਰ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮਲਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਮਾਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਹੁਣ ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਸੜਕਾਂ ‘ਤੇ ਲੰਮੀ ਸੈਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਝਰਨਿਆਂ ਹੇਠਾਂ ਦੀ ਲੰਘ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਮਾਰਗ੍ਰੇਤਾ ਨੂੰ ਗੁੜਗਾਉਂ ਦੇ ਪ੍ਰਦੂਸ਼ਣ ਵਾਲੇ ਮਾਹੌਲ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ.

ਹੁਣ ਅੱਗੇ-ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਬਾਬਤ ਦੱਸੀਆਂ ਵਿਕਰਮ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕੇ ਇਹ ਤਾਂ ਤੈਅ ਹੈ ਕੇ ਹੁਣ ਮੁੜ ਕੇ ਕਦੇ ਨੌਕਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ. ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਵੱਡੀ ਸੈਲਰੀ ਨਾਲ ਕੁਛ ਲੈਣਾ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ. ਦਿਸੰਬਰ ਤਕ ਇੱਥੇ ਕੈਫ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰਤ ਦੇ ਦੌਰੇ ‘ਤੇ ਨਿਕਲ ਜਾਣਾ ਹੈ. ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ ਹੈ. ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਾ ਹੈ.

ਲੇਖਕ: ਰਵੀ ਸ਼ਰਮਾ 

Add to
Shares
8
Comments
Share This
Add to
Shares
8
Comments
Share
Report an issue
Authors

Related Tags