கேரள தேங்காய் சிரட்டைகள் உலகெங்கும் கொண்டு செல்லும் மரியாவின் ‘கலைநய’ ஸ்டார்ட்அப் கதை!

கேரளாவின் பெரும்பாலான குடும்பங்களுக்கு ஒரு பொதுவான கதை உண்டு. பள்ளிப் படிப்பை முடிப்பது, உயர் படிப்புக்காக பெங்களூரு போன்ற நகரங்களுக்கோ அல்லது வெளிநாடுகளுக்கோ இடம்பெயர்வது, பின்னர் அங்கேயே தங்கித் தங்களது வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொள்வதும் நடக்கும். ஆனால், மீண்டும் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பி வந்து ஒரு புதிய தொழிலைத் தொடங்குவது என்பது அவர்களின் திட்டத்தில் அரிதாகவே இருக்கும்.

மரியா குரியகோஸ் என்ற 31 வயது பெண்ணின் வாழ்க்கையும் ஆரம்பத்தில் இதே கோட்டில்தான் பயணித்தது. ஆனால், கேரளாவை விட்டு வெளியேறிய அவரது நீண்ட பயணம், இறுதியில் அவரை மீண்டும் சொந்த மண்ணுக்கே கொண்டு வந்து சேர்த்தது. அதுவும் நம் கண்முன்னே சாதாரணமாகக் கிடக்கும் ஒரு தூக்கி எறியப்படும் பொருளில் மறைந்திருந்த மாபெரும் பிசினஸ் ஐடியாவுடன்!

‘தேங்கா கோகோ’ (Thenga Coco) என்ற பிராண்டின் நிறுவனரான மரியா, ஒரு காலத்தில் வெறும் குப்பையாகவும் கழிவாகவும் கருதப்பட்ட தேங்காய் சிரட்டைகளை, இன்று உலகமே வியந்து பார்க்கும் வீட்டு உபயோக மற்றும் அலங்காரப் பொருட்களாக மாற்றியுள்ளார்.

கேரளாவின் பாலக்காடு மாவட்டத்தை தலைமையிடமாகக் கொண்டு இயங்கும் இந்த நிறுவனம், இன்று இந்திய உள்நாட்டுச் சந்தை மட்டுமின்றி, ஐரோப்பிய சந்தைகளிலும் தடம் பதித்த ஒரு வெற்றிகரமான டி2சி பிராண்டாக அசுர வளர்ச்சி அடைந்துள்ளது.

ஆர்வம் உதித்தது எப்படி?

மரியா மும்பையில் உள்ள செயின்ட் சேவியர்ஸ் கல்லூரியில் பொருளாதாரத்தில் பிஏ முடித்த பிறகு, ஸ்பெயின் நாட்டுக்குச் சென்று எம்பிஏ படிப்பதற்கான கல்வித் தொகையைப் பெற்றார். படிப்பை முடித்துவிட்டு மீண்டும் மும்பை திரும்பிய அவர், இரண்டு ஆண்டுகள் கார்ப்பரேட் துறையிலும், அதன் பிறகு மற்றொரு ஸ்டார்ட்அப் நிறுவனத்தில் இரண்டு ஆண்டுகள் என மொத்தம் நான்கு ஆண்டுகள் பணிபுரிந்தார்.

“வெளிநாட்டில் வாழ்ந்துவிட்டு, மும்பையில் வேலை பார்த்த பிறகு, எனக்குள் ஒரு எதிர்மறையான உந்துதல் ஏற்பட்டது. என் சொந்த ஊருக்குத் திரும்பி வந்து இங்கே ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது. இயற்கையோடும், சுற்றுச்சூழல் நிலைத்தன்மையோடும் தொடர்புடைய ஒரு சொந்தத் தொழிலைத் தொடங்க வேண்டும் என்ற ஆர்வம் எனக்குள் எப்போதும் இருந்தது,” என்கிறார் மரியா.

சுற்றிலும் ஏராளமான இயற்கை வளங்கள் கொட்டிக்கிடந்த போதிலும், எந்தத் தயாரிப்பைத் தேர்ந்தெடுப்பது, அது சந்தையில் வேலை செய்யுமா என்ற குழப்பம் அவருக்கு இருந்தது.

“சமூக தொழில்முனைவோர் என்ற விஷயத்தை பற்றி நான் அறிந்தபோது, எனக்குள் எல்லாம் தெளிவாகப் புரியத் தொடங்கியது. பொருளாதாரத்திற்கும் சுற்றுச்சூழலுக்கும் சமூக ரீதியாகப் பங்களிக்கும் அதே வேளையில், நம்மால் நல்ல லாபத்தையும் ஈட்ட முடியும் என்பதை நான் உணர்ந்துகொண்டேன்,” என்கிறார் மரியா.

அதன் பிறகு, அவர் 'மைனா மகிளா ஃபவுண்டேஷன்' என்ற அமைப்பில் இணைந்து, அங்குள்ள பெண்களுடன் இணைந்து சானிட்டரி பேடுகள் தயாரிப்பது, விற்பனை செய்வது மற்றும் மாதவிடாய் சுகாதாரம் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்தும் பணிகளில் ஈடுபட்டார். இந்த அனுபவம் அவருக்கு கேரளாவுக்குத் திரும்பிச் சென்று, சுற்றுச்சூழல் நிலைத்தன்மை சார்ந்த ஒரு தொழிலைத் தொடங்குவதற்கான தன்னம்பிக்கையைக் கொடுத்தது.

2019-ஆம் ஆண்டின் இறுதி மாதங்களில், தான் எந்த துறையில் வேலை செய்யலாம் என்பது குறித்து தீவிர ஆராய்ச்சி செய்யத் தொடங்கினார் மரியா .

திருப்புமுனை தருணம்...

“தேங்காய் தண்ணீர் வணிகத்தில் ஏற்கெனவே கடுமையான போட்டி இருந்தது. கயிறு தயாரிப்புகளைப் பொறுத்தவரைத் தமிழகத்தைச் சேர்ந்த சப்ளையர்கள் மிகவும் மலிவான விலைக்குக் கொடுத்தனர். பனை ஓலை தயாரிப்புகள் ஓரளவுக்கு நன்றாகச் செயல்பட்டன. அந்த ஆரம்பக் கட்டத்தில் தேங்காய் சிரட்டை தயாரிப்புகள் என் சிந்தனையிலேயே இல்லை” என்று விளக்குகிறார் மரியா.

எனவே, அவர் ஆரம்பத்தில் பனை ஓலை தயாரிப்புகளுடன் தனது வணிகத்தைத் தொடங்கினார். அவற்றை அமேசான் தளத்தில் விற்பனை செய்ததுடன், சூப்பர் மார்க்கெட்டுகள் மற்றும் பிற நிறுவனங்களுக்கு பி2பி மூலமாக மொத்தமாக விற்பனை செய்வதில் கவனம் செலுத்தினார். ஆனால், அந்த மாபெரும் திருப்புமுனை முற்றிலும் தற்செயலாகவே நடந்தது.

ஒரு நாள் தனது வீட்டில் ஆங்காங்கே தேங்காய் சிரட்டைகள் சிதறிக் கிடப்பதைக் கவனித்த மரியா, அதில் ஒன்றை கையில் எடுத்து, அதன் வெளிப்புறப் பரப்பை ஒரு சாண்ட்பேப்பர் கொண்டு தேய்த்துப் பளபளப்பாக்கினார். பின்னர் அதன் மீது ஒரு சில துளிகள் தேங்காய் எண்ணெயைத் தடவினார். அவ்வளவுதான், அந்தச் சிரட்டை அழகோடு மினுமினுத்தது.

“அதை நான் என் தந்தையிடம் காட்டினேன்” என்று புன்னகையுடன் கூறும் மரியா, “அதைப் பார்த்த என் தந்தை, ‘வாவ், இது பார்க்கவே மிகவும் அழகாக இருக்கிறது!’ என்று கூறியதாக சொல்கிறார். உடனே மரியா அதற்குள் ஒரு சிறிய செடியை வைத்தார். அதன் பிறகுதான் அவரது மூளை தீவிரமாகச் சிந்திக்கத் தொடங்கியது.

மரியா உடனே பெங்களூரு, டெல்லி மற்றும் சென்னை ஆகிய நகரங்களில் உள்ள சுற்றுச்சூழல் நிறுவனங்களை அணுகத் தொடங்கினார். பெரும்பாலான நிறுவனங்கள் இந்தத் தேங்காய் சிரட்டை தயாரிப்பைப் பார்த்து வியந்தன. இதுவரையிலான சந்தையில் அவர்கள் பார்த்திராத முற்றிலும் புதுமையான ஒன்றாக அது அவர்களுக்குத் தெரிந்தது. அதன் பலனாக, ஒரு சிரட்டை 60 ரூபாய் விலையில் 200 சிரட்டைப் பொருட்களுக்கான முதல் வணிக ரீதியான ஆர்டர் அவருக்குக் கிடைத்தது.

ஆனால், உண்மையான தேங்காய் சிரட்டைகளைத் தேடி அவர் களமிறங்கிய போதுதான், இந்தத் தொழில் குறித்த உண்மையான பாடமே அவருக்குப் புரியத் தொடங்கியது. ஒரு கிண்ணம் செய்ய வேண்டுமானால் தட்டையான அடிப்பாகம் கொண்ட சிரட்டை தேவைப்படும், அதே நேரத்தில் ஒரு டீ கப் செய்ய வேண்டுமானால் முற்றிலும் மாறுபட்ட வளைவு கொண்ட சிரட்டை தேவைப்படும்.

“சந்தையில் ஒரு சிரட்டை கிண்ணத்தின் விலை 300 ரூபாய் என்று பார்க்கும்போது, ஒரு தேங்காய்க்கே அவ்வளவு விலை இல்லாதபோது இதற்கு ஏன் இவ்வளவு விலை என்று மக்கள் ஆச்சரியப்படுகிறார்கள். ஆனால், அந்த ஒரு கிண்ணம் அவர்களிடம் வந்து சேருவதற்கு முன்னால், அதன் பின்னணியில் என்னென்ன வேலைகள் நடக்கின்றன என்பதை அவர்கள் பார்ப்பதில்லை,” என்கிறார் மரியா.

தேங்காய் சிரட்டை கைவினைப் பொருட்கள் என்பது கேரளாவின் ஒரு பாரம்பரிய கலை வடிவமாகும். ஆனால், பிளாஸ்டிக் மற்றும் உலோக மாற்றுகள் மிகவும் வசதியாகவும் மலிவாகவும் கிடைக்கத் தொடங்கியதால், இந்தக் கலை மெதுவாக அழிந்து வந்துகொண்டிருந்தது. மரியா பல்வேறு விவசாயக் கண்காட்சிகளுக்குச் சென்று, இந்த அழியும் கலையைச் செய்து வரும் பாரம்பரியக் கிராமப்புறக் கலைஞர்களைத் தேடிக் கண்டுபிடித்தார். அப்போதுதான் அங்கு நிலவிய ஒரு பெரிய இடைவெளியை அவர் உணர்ந்தார்.

அழியும் கலையும் புதுமை எண்ணமும்

“ஒரு கிராமப்புறக் கைவினைஞருக்கு, முதல் தர நகரங்களில் வாழும் ஒரு நுகர்வோருக்கு எந்த வகையான வடிவமைப்பு பிடிக்கும் என்பது தெரிந்திருக்கவில்லை. அதை நான் அவர்களுக்குக் காட்டிக் கொடுத்தேன். ஒரு டீ கப்பை எப்படி உருவாக்குவது? ஒரு ஸ்மூத்தி கிண்ணத்தை எப்படிச் செய்வது? சமைப்பதற்கான கரண்டியாக இல்லாமல், உணவை அழகாகப் பரிமாறுவதற்கும், சாப்பிடும் அனுபவத்தை மேம்படுத்துவதற்கும் ஒரு ஸ்பூனை எப்படி வடிவமைப்பது போன்ற நுணுக்கங்களை அவர்களுக்குக் கற்றுக் கொடுத்தேன்,” என்று விவரிக்கிறார். அவர்கள் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து புதிய தயாரிப்புகளை உருவாக்கி, அந்த வணிக மாதிரியையே மாற்றியமைத்தனர்.

அவருக்கு ஆயிரம் பொருட்களுக்கான ஒரு பெரிய ஆர்டர் கிடைத்தபோது, அவரிடம் பதினைந்து கைவினைஞர்களைக் கொண்ட ஒரு வலுவான நெட்வொர்க் இருந்தது. அவர் அந்த ஆர்டரைப் பிரித்து அவர்கள் அனைவருக்கும் கொடுத்தார். இதன் மூலம் சிரட்டைகளைத் தேடி அலையும் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கும் சுமையிலிருந்து மரியா முற்றிலும் விடுபட்டார். இது வணிகத்திற்குத் தேவையான பிற முக்கிய விஷயங்களான செயல்பாடுகளை மேம்படுத்துவது, மார்க்கெட்டிங்கைத் துரிதப்படுத்துவது மற்றும் ஏற்றுமதி குறித்துச் சிந்திப்பது போன்றவற்றில் முழு கவனம் செலுத்த அவருக்கு உதவியது.

ஆரம்பக் கட்டத்தில், அனைத்து வேலைகளும் முற்றிலும் கைகளாலேயே செய்யப்பட்டன. ஒரு இன்ஜினியரான மரியாவின் தந்தை, ஒரு டிரில்லிங் மெஷினில் பொருத்தக்கூடிய சாண்டிங் டிஸ்க் மற்றும் மெருகூட்டுவதற்கான ஒரு துணி சக்கரம் போன்ற சில எளிய அடிப்படைக் கருவிகளை உருவாக்க அவருக்கு உதவினார். அவர்கள் சிரட்டைகளின் மீது தேன்மெழுகு அல்லது தேங்காய் எண்ணெயைத் தடவி மெருகூட்டினர். கைவினைஞர்களுடனான கூட்டாண்மை அதிகரித்தபோது, அவர்கள் கோயம்புத்தூரிலிருந்து அதிக திறன் கொண்ட நவீன இயந்திரங்களை வாங்கினர்.

2024-ஆம் ஆண்டில், ஒரே நேரத்தில் இரண்டு லட்சம் பொருட்கள் என கன்டெய்னர்களை நிரப்பும் அளவிற்குப் பிரம்மாண்டமான ஏற்றுமதி ஆர்டர்கள் கிடைக்கத் தொடங்கின. இதனால், சிதறியிருந்த கைவினைஞர்களின் நெட்வொர்க் மட்டுமே இனி போதாது என்பதை உணர்ந்த மரியா, பாலக்காடு மாவட்டத்தில் உள்ள கேரள - தமிழக எல்லையோர கிராமமான வேலந்தாவளத்தில் ஓர் புதிய உற்பத்திப் பிரிவை நிறுவினார்.

இது முற்றிலும் பெண்களை மட்டுமே கொண்ட ஒரு குழு. இந்த உற்பத்தித் தளத்தில் 26 உள்ளூர் பெண்கள் வேலை செய்கிறார்கள். இவர்களுள் யாருக்குமே இதற்கு முன்பு இந்த கைவினைத் தொழிலில் எவ்வித முன் அனுபவமும் இல்லை. அவர்கள் அனைவரும் இந்த யூனிட்டிலேயே நேரடி மேற்பார்வையின் கீழ் இக்கலையைக் கற்றுக்கொண்டனர். ஒரு புதிய தொழிலாளி தொடர்ந்து தரமான பொருட்களை உற்பத்தி செய்யக் குறைந்தது இரண்டு முதல் மூன்று மாதங்கள் வரை ஆகும்.

“அந்தப் பயிற்சிக் காலத்தில் நமக்கு சில இழப்புகள் ஏற்படும். சில சிரட்டைகள் உடையும், மேற்பரப்புகள் சிதையும், பினிஷிங் மோசமாக இருக்கும். ஆனால், நாம் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும்” என்கிறார் மரியா.

இது தவிர, பாலக்காடு நகரில் உள்ள தலைமை அலுவலகத்தில் மேலும் 14 பெண்கள் செயல்பாடுகள், நிதி மற்றும் மார்க்கெட்டிங் ஆகிய துறைகளைக் கவனித்து வருகிறார்கள்.

பணி அனுபவம் எப்படி?

சிதறியிருந்த பாரம்பரிய கைவினைஞர்களின் நெட்வொர்க்கும் இதற்கு இணையாகத் தொடர்ந்து செயல்பட்டு, திருச்சூர், வயநாடு, ஆலப்புழா மற்றும் கோழிக்கோடு ஆகிய மாவட்டங்களில் உள்ள கிளஸ்டர்கள் மூலம் உள்நாட்டு ஆர்டர்களைப் பூர்த்தி செய்து வருகிறது. இவர்களுள் சில கைவினைஞர்கள் தங்களது சொந்த இயந்திரங்களை வைத்துள்ளனர், மற்றவர்கள் இயந்திரங்களை வாங்குவதற்காகத் தேங்கா கோகோ நிறுவனத்திடமிருந்து கடனுதவி பெற்றுள்ளனர்.

“நான் தேங்கா கோகோ நிறுவனத்தில் சேர்ந்தபோது, தேங்காய் சிரட்டைகளில் இருந்து பொருட்களை எப்படி உருவாக்குவது என்பது பற்றி எனக்கு எதுவுமே தெரியாது,” என்கிறார் வேலந்தாவளம் தொழிற்சாலையில் பணிபுரியும் 29 வயது அனிதா.

ஆரம்பத்தில் தேங்காய் சிரட்டை ஐஸ்கிரீம் கப்களைச் செய்யத் தொடங்கிய அனிதா, படிப்படியாக சோப்பு தட்டுகள் மற்றும் பல்வேறு அலங்காரப் பொருட்கள் உட்பட பல வகையான தயாரிப்புகளைச் செய்யக் கற்றுக்கொண்டார்.

“ஒவ்வொரு தயாரிப்பும் பல கட்டங்களைக் கடந்து செல்கிறது. வாடிக்கையாளரின் தேவைக்கேற்ப நாங்கள் அதைச் சுத்தம் செய்து, வடிவம் கொடுத்து, பாலிஷ் செய்து, பெயின்ட் அடித்து முழுமையாக முடிக்கிறோம். இதற்கு முன்பு எனக்கு இந்த செயல்முறைகள் எதுவுமே தெரியாது. ஆனால் இன்று, என்னால் எந்தவொரு பொருளையும் மிகத் தன்னம்பிக்கையுடன் கையாள முடிகிறது,” என்கிறார் அவர்.

“நான் வேலை செய்து என் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற முடிகிறது என்பது எனக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தருகிறது. எனக்குத் தொடர்ந்து கிடைக்கும் மாதச் சம்பளம் எங்களது குடும்பச் சூழ்நிலையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இது எனக்குப் பெரும் தன்னம்பிக்கையையும் மன அமைதியையும் தருகிறது,” என்று நெகிழ்ச்சியுடன் கூறுகிறார் அனிதா.

விரியும் எல்லைகள்...

தேங்கா கோகோ நிறுவனம் பள்ளிகள் மற்றும் கேரள அரசுடன் இணைந்து தேங்காய் சிரட்டைகளால் ஆன பதக்கங்கள் மற்றும் பேட்ஜ்களை உருவாக்கியுள்ளது. மேலும், பிரத்யேகமாக வடிவமைக்கப்பட்ட மூடிகளைக் கொண்ட காற்றுப்புகாத கண்டெய்னர்கள் போன்ற சவாலான தயாரிப்புகளையும் இது உருவாக்கியுள்ளது. வண்ணங்களையும் அழகியலையும் மேம்படுத்துவதற்காகப் பிரத்யேக சுற்றுச்சூழலுக்கு தீங்கு விளைவிக்காத எனாமல் ஃபினிஷிங் முறையையும் இந்நிறுவனம் அறிமுகப்படுத்தியுள்ளது.

பல ஆண்டுகால உழைப்பிற்குப் பிறகு, தேங்கா கோகோ நிறுவனம் ஒரு சாதாரண கைவினைப் பொருட்கள் சந்தை என்ற எல்லையைத் தாண்டி, பல்வேறு தொழில் துறைகளிலும் எல்லைகளை கடந்து வாடிக்கையாளர்களை ஈர்த்துள்ளது.

பரிசுப் பொருட்கள் இவர்களது உள்நாட்டு வணிகத்தின் முக்கியப் பங்காக விளங்குகின்றன. மேரியட் மற்றும் தாஜ் போன்ற இந்தியாவின் பிரீமியம் நட்சத்திர ஹோட்டல் குழுமங்கள் தங்களுக்குத் தேவையான பொருட்களை இந்த நிறுவனத்திடமிருந்தே வாங்குகின்றன.

மேலும் கோவா, வர்க்கலா மற்றும் மொரிஷியஸ் போன்ற உலகளாவிய சுற்றுலாத் தலங்களில் உள்ள ரிசார்ட்டுகள் மற்றும் உணவகங்கள் தங்களது சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு முயற்சிகளின் ஒரு பகுதியாக இவர்களின் தேங்காய் சிரட்டை தயாரிப்புகளைப் பயன்படுத்துகின்றன.

இது தவிர, மெழுகுவர்த்தி தயாரிப்பாளர்கள் மற்றும் ஐஸ்கிரீம் பிராண்டுகள் கூட தங்களது தயாரிப்புகளைப் பரிமாறுவதற்குக் கிண்ணங்களாக இவர்களின் தேங்காய் சிரட்டைகளைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

ஒட்டுமொத்தமாக, உள்நாட்டு பி2பி பிரிவு மட்டுமே நிறுவனத்தின் வருவாயில் தோராயமாக 40 சதவீத பங்களிப்பை வழங்குகிறது. ஏற்றுமதி மூலம் மற்றொரு 40 சதவீத வருவாய் கிடைக்கிறது. இதில் ஐரோப்பா ஒரு மிக வலுவான சந்தையாக உருவெடுத்துள்ளது. இத்தாலி, பல்கேரியா மற்றும் ஸ்பெயின் ஆகியவை இவர்களது மிகப் பெரிய வெளிநாட்டு இலக்குகளாக உள்ளன, அதே நேரத்தில் ஆஸ்திரேலியா மற்றும் துபாய் ஆகிய நாடுகளும் வேகமாக வளர்ந்து வரும் சந்தைகளாக உள்ளன. அமேசான் மற்றும் பிளிப்கார்ட் போன்ற இ-காமர்ஸ் தளங்கள் மூலமாக மீதமுள்ள 20 சதவீத வருவாய் கிடைக்கிறது.

மரியா எதிர்கொண்ட மிக முக்கிய சவால்களில் ஒன்று, முற்றிலும் இயற்கையான ஒரு பொருளை எப்படிப் பராமரிக்க வேண்டும் என்று நுகர்வோருக்குக் கற்றுக்கொடுப்பதுதான்.

“நாங்கள் எங்கள் தயாரிப்புகளில் எவ்வித ரசாயனப் பூச்சுகளையும் பயன்படுத்துவதில்லை. எனவே, தேங்காய் சிரட்டைகளை ஈரமான நிலையில் ஒரு மூடிய அறையிலோ அல்லது அலமாரியிலோ வைத்தால், அதில் வெள்ளை நிறப் பூஞ்சை போன்ற படிவம் உருவாகலாம். இது முற்றிலும் பாதிப்பில்லாதது. ஒரு எளிய வாஷ் மற்றும் முறையான உலரவைத்தல் மூலம் இதை எளிதாகச் சரிசெய்துவிடலாம்."

ஆனால் பிளாஸ்டிக் பொருட்களையே பயன்படுத்திப் பழகிய நுகர்வோர், ஒரு பொருளைக் கழுவியவுடன் அது ஈரமாக இருக்கும்போதே அலமாரிக்குள் வைத்து மூடிவிடுகிறார்கள். முறையான கவனிப்புடன் இந்தத் தேங்காய் சிரட்டை பொருட்கள் 10 முதல் 15 ஆண்டுகள் வரை தாராளமாக உழைக்கும்” என்று விளக்குகிறார் மரியா.

மற்றொரு சவால், தரமான தேங்காய் சிரட்டைகளைச் சேகரிப்பதாகும். “இதை நான் 2021-ஆம் ஆண்டின் கோடை காலத்தில் மிகவும் கடினமான முறையில் கற்றுக்கொண்டேன். அப்போது திடீரென கிண்ணங்கள் உடைவதாக வாடிக்கையாளர்களிடமிருந்து புகார்கள் குவிந்தன. அதன் பிறகுதான், சிரட்டைகளை நேரடி சூரிய வெளிச்சத்தில் காய வைக்கக் கூடாது, மாறாக மின்விசிறிகள் கொண்ட ஒரு நிழலான கூரையின் கீழ் மட்டுமே காய வைக்க வேண்டும் என்ற நுணுக்கத்தை நான் கற்றுக்கொண்டேன்” என்கிறார்.

எவ்வித வெளி முதலீடும் இன்றி இன்றுவரை இயங்கி வரும் தேங்கா கோகோ நிறுவனம் தற்போது 3.5 கோடி ரூபாய் வருவாயை ஈட்டியுள்ளது. அடுத்த ஆண்டுக்கான இலக்கு இதை இருமடங்காக உயர்த்துவதாகும். இந்த வளர்ச்சி முதன்மையாக ஏற்றுமதி மூலம் உந்தப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.

தேங்கா கோகோ நிறுவனம் இதுவரை ஒரு மானிய கடனை மட்டுமே பெற்றுள்ளது. மேலும் இந்த ஆண்டுதான் முதன்முறையாக முதலீட்டாளர்களிடமிருந்து நிதி திரட்ட திட்டமிட்டுள்ளது. இந்த நிதி உதவி, ஐரோப்பாவில் நடக்கும் சர்வதேச பி2பி கண்காட்சிகளில் மரியா நேரடியாகப் பங்கேற்கவும், அதன் மூலம் உலகளாவிய விற்பனையை அசுர வேகத்தில் அதிகரிக்கவும் பெரிதும் உதவும் என்பதில் ஐயமில்லை.

மூலம்: ரேகா பாலகிருஷ்ணன், தமிழில்: ஜெய்